Bəzən insan işığı kənarda axtarır…
amma əslində o, artıq onun əlində olur.
O, sakitcə oturub…
və sanki bütün diqqəti bir nöqtəyə yönəlib.
Əlindəki kiçik parıltı
sadəcə işıq deyil —
bir hissdir, bir ümiddir.
Ətrafda hər şey hərəkətdədir…
külək, toz, zaman…
amma onun içində bir sakitlik var.
Sanki o, dünyadan bir parça tutub
və onu itirməmək üçün diqqətlə baxır.
Çünki bəzi şeylər var ki,
onları anlamaq olmur…
sadəcə hiss edilir.
Və bəlkə də ən vacibi budur —
insan öz işığını tapanda,
qaranlıq artıq qorxulu olmur.