Bəzən ən gözəl əsərlər işıqda yox, qaranlıqda yaranır.
Heç kim görmədən, heç kim alqışlamadan…
Bu adamın üzü görünmür, amma yaratdığı hər şey onun iç dünyasını açır. Çünki sənət həmişə görünən deyil — hiss ediləndir.
Əllərindəki hər xətt, hər kölgə, hər detal onun yaşadıqlarının izidir.
Bəlkə də o, bir vaxtlar danışmaq istəyib… amma dinləyən olmayıb.
Sonra sözləri kənara qoyub, onları rəsmlərə çevirib.
İndi isə o danışmır…
Əsərləri danışır.
Çünki bəzi insanlar səssiz qalır — amma yaratdıqları qışqırır.